« إنَّ الْمَالَ وَالْبَنِينَ حَرْثُ الدُّنْيَا ، وَالْعَمَلَ الصَّالِحَ حَرْثُ الآخِرَةِ ، وَقَدْ يَجْمَعُهُمَا اللَّهُ لِأَقْوَام » ( مال و اولاد توشه و كشت دنيا ، و عمل خوب توشه و كشت آخرت است ، و گاهى خدا هر دو را براى دسته هايى از مردم جمع مىكند . ) يعنى هم دنيا به او مىدهد و هم آخرت ، بنابراين آنچه او دارد خدا برايش مقدّر كرده است ، و نبايد مردم نسبت به او حسادت داشته باشند ، آنچه در اينجا خوب است « غبطه » است ; يعنى اين كه انسان بگويد : خدايا به اين آدم دادى اگر صلاح مى دانى به من هم بده و اگر صلاح نمى دانى در آخرت بيشتر به من بده ; نه اين كه بگويد خدايا از او بگير ، من هم نداشته باشم ، اين ديگر بايد خيلى بدبخت باشد كه بگويد همه ما بايد گرسنه باشيم ، براى اين كه مبادا چهار نفر پول پيدا كنند ، صحيح آن است كه بگويد : خدايا پول را به كسانى بده كه آن را در راه خير و صلاح جامعه استفاده كنند . هشدارها و رهنمودهاى حضرت على ( عليه السلام ) 1 - « فَاحْذَرُوا مِنَ اللَّهِ مَا حَذَّرَكُمْ مِنْ نَفْسِهِ » ( از خدا برحذر باشيد و بترسيد از آنچه خدا شما را از آن ترسانده است . ) « حَذَر » به معناى ترس است ، ممكن است از « حَذْر » باشد به معناى احتياط . خداوند شما را از عذاب اليم و انتقام ظلم و تعدّى ترسانده ، شما بايد بترسيد . آنچه مهم است اين است كه انسان يك حالت خوف و خشيت از خدا داشته باشد . در قرآن كريم مى فرمايد : ( فايّاى فارهبون ) ( 1 ) از من بترسيد ، ( و ايّاى فاتّقون ) ( 2 ) از قهر من بپرهيزيد ، ( فليحذر الّذين يخالفون عن أمره أن تصيبهم فتنة أو يصيبهم

--> 1 - سوره نحل ، آيه 51 2 - سوره بقره ، آيه 41